Pewnego dnia, w czasie swej podróży na północ jedno z plemion arabskich z Mekki spotkało na pustyni pustelnika. Niektórzy zatrzymali się, aby z nim porozmawiać. Pustelnicy znani byli ze swej mądrości i Arabowie często zasięgali u nich rady.

Pustelnik zapytał, skąd pochodzą. Gdy odpowiedzieli, że z Mekki, odparł, że Allah wkrótce ześle Proroka, który będzie pochodził spośród ich ludzi. Pytali o jego imię, na co odpowiedział: Muhammad i dodał, że powiedzie ich ku nowej drodze życia.

W tym czasie w Mekce A’mena, chociaż zasmucona stratą męża, czuła się wyjątkowo dobrze, gdyż oczekiwała narodzin swego dziecka. W tym czasie nawiedzało ją wiele snów. Pewnego razu wydawało się jej, że świeci z niej wielkie światło, innym razem, że urodzi chłopca o imieniu Muhammad. Nikomu o tym nie powiedziała, chociaż nigdy tego głosu nie zapomniała.

W poniedziałek, dwunastego dnia Rabia’alałal w Roku Słonia, A’mena urodziła syna. Allah wysyła ludziom wiele znaków, gdy przychodzi na świat któryś z jego proroków. I dwunastego dnia Rabia’alałah, roku pańskiego 570 wiele takich znaków widziano. Niektóre z nich widzieli żydowscy uczeni, którzy w swych księgach czytali o mającym nadejść Proroku. Jeden z tych uczonych ludzi z Jasrib zobaczył na przykład nową gwiazdę, której nie widział nigdy przedtem, kiedy obserwował niebo. Zwołał ludzi do siebie i wskazując palcem na gwiazdę powiedział, że musiał narodzić się Prorok.

Tej samej nocy inny Żyd przechodząc obok miejsca spotkań naczelników plemienia Kurajszytów w Mekce zapytał, czy nie narodził się właśnie chłopiec. Odpowiedział, że jeśli tak, to będzie to Prorok z ludu arabskiego.

A’mena wysłała wieści o narodzinach chłopca do swego teścia Abd al-Muttaliba, który przebywał właśnie niedaleko Ka’by. Był bardzo szczęśliwy i od razu zaczął myśleć nad imieniem chłopca. Zwyczajne imię nie odpowiadało mu. Upłynęło sześć dni, a on nie mógł się zdecydować. Ale siódmego dnia, kiedy zasnął w pobliżu Ka’by, miał sen, że powinien nazwać chłopca niespotykanym imieniem Muhammad, tym imieniem, o którym śniła również A’mena. Tak więc dziecko nazwano Muhammad (SAAŁ), co znaczy „Wysławiony".

Kiedy Abd al-Muttalib powiedział naczelnikom, jak nazwał swego wnuka, zapytali go: Dlaczego nie wybrałeś imienia, które jest popularne między naszymi ludźmi?

Natychmiast odpowiedział: Chcę, aby on byt wysławiony przez Allaha i w niebie i przez ludzi na ziemi.

Przeniesienie władzy do Damaszku, stolicy Umajjadów, miało przynieść poważne skutki dla rozwoju historii islamskiej. Po pierwsze, była to cicha zgoda na zakończenie pewnego okresu. Czterej pierwsi kalifowie byli niezaprzeczalnie towarzyszami Proroka, pobożnymi, szczerymi ludźmi, którzy żyli nie inaczej od swoich sąsiadów i którzy zachowali proste zwyczaje swoich przodków pomimo masywnego napływu bogactwa z podbitych terytoriów. Nawet polityka Osmana, która miała tak decydujący wpływ, była bardziej poświęcona przyszłemu życiu, niż doczesnemu. Przeniesienie do Damaszku wiele zmieniło.

We wczesnym okresie islamu, poszerzenie władzy było oparte na zwykłej chęci szerzenia Słowa Boga. Pomimo że muzułmanie używali siły, kiedy napotkali na opór, nie zmuszali wrogów do przyjęcia islamu na siłę. Przeciwnie, muzułmanie zezwolili Żydom i chrześcijanom na praktykowanie swojej religii, a ogromna liczba konwersji na islam była efektem styczności z tą religią, która była prosta i inspirująca.

Wraz ze śmiercią Muhammada, społeczność muzułmańska stanęła wobec problemu następcy. Kto ma być przywódcą? Były cztery osoby, które wyraźnie wyróżniały się pod tym względem: Abu Bakr al-Siddiq, który nie tylko towarzyszył Muhammadowi w drodze do Medyny 10 lat wcześniej, ale został wyznaczony, by zająć miejsce Proroka jako imam w modlitwie podczas choroby Muhammada; Omar ibn al-Khattab, zaufany towarzysz Proroka; Osman ibn Affan, szanowany konwertyta z wczesnych lat; i Ali ibn Abi Talib, kuzyn i zięć Proroka. By uniknąć niezgodny między różnymi grupami Omar chwycił nagle za rękę Abu Bakra, w tradycyjnym symbolu uznania nowego przywódcy. Wkrótce wszyscy się zgodzili i Abu Bakr został zaakceptowany na kalifa, czyli „następcę”, który miał rządzić zgodnie z Qur’anem i Sunną.

Po ponad dziesięciu latach misji opór ze strony Mekkańczyków stał się tak silny, że Muhammad w obawie przed bezpieczeństwem wiernych wysłał część swoich zwolenników do Etiopii, gdzie chrześcijański władca zapewnił im ochronę. W samej Mekce jednak prześladowanie się nasiliło. Zwolennicy Muhammada byli nękani, obrażani i torturowani. W końcu Muhammad wysłał 70 swoich wiernych do położonego na północ miasteczka Jatrib, które potem przyjęło nazwę Medyny („Miasto”). Jesienią 622 roku Muhammad dowiedział się o spisku przeciwko niemu, którego celem było jego zgładzenie i wraz ze swoim najbliższym przyjacielem – Abu Bakrem al-Siddiq – wyruszył do Medyny, by dołączyć do emigrantów.

W Mekce spiskowcy poszli do domu Muhammada i zobaczyli, że kuzyn Muhammada, Ali, śpi w jego łóżku. Wzburzeni wyznaczyli cenę za głowę Muhammada i wyruszyli na jego poszukiwanie. Muhammad i Abu Bakr ukryli się w jaskini, gdzie pająk u jej wejścia utkał pajęczynę. Kiedy Mekkańczycy ujrzeli nienaruszoną pajęczynę, pozostawili jaskinię, a Muhammad i Abu Bakr wyruszyli do Medyny. Tam radośnie zostali powitani przez Medyneńczyków i Mekkańczyków, którzy wyruszyli, by przygotować przywitanie.

To była hidżra, zazwyczaj tłumaczona, choć niedokładnie, jako „ucieczka” – od tego czasu muzułmanie liczą swoją erę. Hidżra nie była tak naprawdę ucieczką, ale dokładnie zaplanowaną emigracją, która wyznacza nie tylko przełom w historii – początek ery islamskiej, ale także, dla Muhammada i muzułmanów, nowe życie. Odtąd zasadą organizacji społecznej nie były już więzi rodzinne, ale ogromne braterstwo. Ci, którzy towarzyszyli Muhammadowi w emigracji byli nazwani Muhajdżirun – „ci, którzy dopełnili hidżry” albo „Emigranci” – podczas gdy w Medynie, ci którzy przyjęli islam, byli nazywani Ansar, czyli „ Pomocnicy”.

W 570 roku w rodzinie Kurajszytów urodziło się dziecko, które miało nosić imię Muhammad i miało zostać Prorokiem jednej z największych religii świata – islamu, który będzie rządzić Mekką, miastem w Hidżazie – regionie północnozachodniej Arabii.

Mekka – pierwotne miejsce Kaaby, starożytnej świątyni, stała się wraz z upadkiem południowej Arabii ważnym centrum handlu w VI wieku, z władzą podobną Sassanom, Bizantyjczykom i Etiopczykom. W rezultacie miasto zostało zdominowane przez silne rodziny kupieckie, wśród których rodzina Kurajszytów była najwspanialsza.