„ Bóg umieścił prawdę na języku i w sercu Omara" (hadis)

Życie Omara

Podczas swojej ostatniej choroby Abu Bakr zasięgnął rady u ludu a szczególnie tych bardziej wybitnych. Po nich na następcę wybrał Omara.

Omar urodził się w szanowanej rodzinie Qurajszytów trzynaście lat po Muhammadzie. Rodzina Omara znana była z głębokiej wiedzy na temat genealogii. Kiedy Omar dorósł dogłębnie poznał swoją dziedzinę jak i również sztukę walki i oratorstwo. Uczył się też pisania i czytania, jeszcze jako dziecko, co było rzeczą bardzo rzadką w ówczesnym czasie w Mekce. Omar zarabiał na życie dzięki handlowi, który zabrał go do wielu obcych ziemi i do różnych narodów. Te doświadczenia dały mu więcej zrozumienia dla spraw człowieka i jego problemów.

Omar był osobą dynamiczną, pewną siebie, szczerą i bezpośrednią. Zawsze otwarcie mówił, co ma na myśli, nawet jeśli mogło się to nie spodobać innym.

Omar miał 27 lat, kiedy Prorok ogłosił swoją misję. Pomysły Proroka tak samo rozwścieczyły jego, jak i innych szanowanych panów Mekki. Był bardzo ostry wobec każdego, kto przyjmował islam, tak samo jak inni Qurajszyci. Kiedy jego niewolnica przyjęła islam bił ją tak długo aż się zmęczył a potem powiedział: - Przestałem cię bić, bo się zmęczyłem nie z litości.

Historia jego przyjęcia islamu jest bardzo ciekawa. Pewnego dnia pełen złości wobec Proroka wyciągnął przeciw niemu miecz i wyruszył, by go zabić. Po drodze napotkał swojego przyjaciela. Kiedy Omar powiedział mu, co zamierza uczynić, przyjaciel powiedział mu, że jego własna siostra , Fatima, i jej mąż również przyjęli islam. Omar poszedł prosto do domu siostry, gdzie zastał ją w trakcie czytania Qur'anu. Rzucił się w jej stronę i zaczął ją bić bezlitośnie. Posiniaczona i krwawiąca powiedziała do swojego brata:- Omarze! Możesz czynić, co chcesz, ale nie możesz odwrócić naszych serc od islamu.

Te słowa wywarły dziwny efekt na Omarze. Co jest w tej wierze, że nawet słaba kobieta jest tak silna w sercu? Poprosił Fatimę, by pokazała mu, co czytała. Od razu poruszyły go słowa Qur'anu i zaakceptował prawdę. Potem poszedł do domu Proroka i przysięgnął mu lojalność.

Omar nie krył się z faktem przyjęcia islamu. Zwołał muzułmanów i modlił się wraz z nimi w Kabie. Ta odwaga i oddanie wpływowego obywatela Mekki podniosły morale małej społeczności muzułmańskiej. Mimo to Omar również poniósł straty, kiedy zostało wydane pozwolenie na emigrację do Medyny, on też pozostawił Mekkę. Rozsądna decyzja Omara, jego oddanie Prorokowi, jego szczerość i prawość zdobyły sobie zaufanie i pewność Proroka, jako drugiego po Abu Bakrze. Prorok nadał mu tytuł „ Faruq", co oznacza „tego, który oddziela prawdę od fałszu". Podczas kalifatu Abu Bakra, Omar był jego najbliższym pomocnikiem i doradcą. Kiedy Abu Bakr zmarł, wszyscy w Medynie złożyli przysięgę lojalności wobec Omara.  23 Dżamadi al-Akhir 13 roku Hidżry został ogłoszony kalifem.

Kalifat Omara

Po przyjęciu kalifatu Omar tymi słowami przemówił do muzułmanów w Medynie:

„O ludu! Macie prawa, których możecie się ode mnie domagać. Jednym z nich jest, że kiedy ktoś z was przyjdzie do mnie, będzie zaspokojony. Innym prawem jest, że możecie domagać się, żeby nic nie zostało zabrane niesprawiedliwie ze skarbu kraju. Możecie też domagać się, żeby postawić mury obronne, by ochronić was od niebezpieczeństwa. Waszym prawem jest też, że jeśli pójdziecie na walkę muszę zapewnić opiekę nad waszymi rodzinami, jak uczyniłby to ojciec na czas swojej nieobecności. O Ludu! Bądźcie świadomi Boga, przebaczcie mi moje niedoskonałości i wspomóżcie w zadaniu. Dopomóżcie mi we wzmacnianiu dobra i zakazywaniu zła. Doradzajcie mi względem moich obowiązków, jakie zostały mi nadane wobec Boga..."

Najszlachetniejszą cechą kalifatu była ekspansja islamu. Oprócz Arabii również Egipt, Irak, Palestyna i Iran weszły pod rządy islamskie. Wspaniałość Omara polegała jednak na jakości jego kalifatu. Nadał on praktyczne znaczenie nakazom Qur'anu.

„ O wy, którzy wierzycie! Trzymajcie się stale sprawiedliwości- zaświadczając to przed Bogiem- również względem was samych albo względem waszych dzieci i krewnych, czy to będzie bogaty, czy biedny!- to Bóg jest i bliższy (...)" (Sura 4:135).

Pewnego razu kobieta przyszła do Omara  z zarzutem. Kiedy Omar stanął przed sądem, sędzia wstał na znak szacunku wobec niego. Omar skarcił go mówiąc: -To jest pierwszy znak niesprawiedliwości, jaki uczyniłeś wobec tej kobiety. Omar nalegał, by wyznaczeni w urzędzie prowadzili proste życie, nie stawiali straży u swych drzwi i byli dostępni dla ludu o każdej porze, i on sam był im

przykładem. Wiele razy zagraniczni wysłannicy i posłowie wysłani do niego znajdowali go odpoczywającego pod palmą albo modlącego się pośród ludzi, trudno było im w takich okolicznościach powiedzieć, który z nich jest kalifem. Wiele nocy spędził chodząc po ulicach Medyny i sprawdzając, kto potrzebuje wsparcia. Ogólny społeczny i moralny ton społeczności muzułmańskiej w tamtym czasie jest zilustrowany słowami Egipcjanina, który został wysłany na zwiady podczas kampanii egipskiej. Mówił: -Widziałem lud, który kocha śmierć bardziej niż życie. Są pokorni raczej niż dumni, i nikt nie realizuje swoich osobistych ambicji. Prowadzą proste życie a ich przywódca jest im równy. Nie czynią rozróżnienia między wyższym a niższym, między panem a niewolnikiem. Kiedy nadchodzi czas modlitwy nikt nie pozostaje w tyle..."

Omar nadał swojemu rządowi strukturę administracji. Utworzono ministerstwa skarbu, obrony i spraw publicznych. Żołnierze otrzymywali regularne wynagrodzenie. Wprowadzono wspólne podejmowanie decyzji za zgodą ludu. Przeprowadzono skomplikowane badanie jakości ziemi, by określić właściwy podatek. Zbudowano nowe miasta. Ziemie, które znalazły się pod jego rządami, zostały podzielone na prowincje, które miały własnych zarządców. Nowe drogi zostały również zbudowane, wykopane kanały i zbudowano przydrożne hotele. Zrobiono zapasy dla potrzeb biednych i potrzebujących ze społecznych funduszy. Określił prawa i przywileje nie muzułmanów:

„ To jest zapewnienie, które sługa Boga, Omar, przywódca wiernych zapewnia ludowi Eilija (Jeruzalem). Ochrona zapewniona będzie wobec ich życia i własności, ich świątyń i krzyży, chorych i zdrowych, i współwyznawców. Ich kościoły nie będą używane jako miejsca zamieszkania, ani nie będą niszczone ani żadne szkody dokonane ich częściom, krzyżom ani dobytkowi w jakikolwiek sposób. Nie będzie żadnego przymusu wobec nich w sprawach religii ani nikt nie zostanie skrzywdzony ze względu na nią.

Cokolwiek zostało tu zapisane jest pod przysięga Boga, odpowiedzialnością Proroka, kalifów i wiernych, i będzie ważne dopóki będzie płacona dżizija (podatek za obronę) nałożony na nich.."

Ci nie muzułmanie, którzy walczyli z nimi w obronie zostali zwolnieni z dzizija a kiedy muzułmanie musieli wycofać się z miasta, którego nie muzułmańscy mieszkańcy zapłacili za obronę, mieli go zwrócony. Starcy, biedni i kalecy zarówno muzułmanie jak i nie muzułmanie byli utrzymywani z funduszy publicznych i z zakatu.

Śmierć Omara

23 roku Hidżry, kiedy Omar powrócił do Medyny po pielgrzymce wzniósł dłonie i powiedział:

„O Allah! Jestem już w wieku podeszłym, moje kości są zmęczone, moja siła się zmniejsza a lud, za który jestem odpowiedzialny rozszedł się po świecie. Zabierz mnie do Siebie, mój Panie!" Po jakimś czasie, kiedy Omar prowadził modlitwę w meczecie, mag o imieniu Abu Lulu Feroze, który żywił niechęć do Omara z osobistych powodów zaatakował go sztyletem zadając kilka ciosów. Omar zachwiał się i upadł. Kiedy dowiedział się, że tym, który go zaatakował był mag powiedział: -Dzięki Bogu nie jest muzułmaninem.
Omar zmarł w pierwszym tygodniu Muharram 24 roku Hidżry i został pochowany przy boku Proroka.