Kur'an

Allah (słt) objawił w Kur'anie:

Muhammad nie jest ojcem żadnego z waszych mężczyzn, lecz jest Posłańcem Boga i pieczęcią proroków. (Kur'an 33;40)

Jezus (pzn) zapowiedział proroctwo Muhammada (pzn) w Ewangelii: Oto powiedział Jezus, syn Marii: O synowie Izraela! Jestem wysłany od Boga do was, aby potwierdzić prawdziwość tego, co przede mną było zesłane w Torze, i zwiastować Posłańca, który przyjdzie po mnie, a którego imię - Ahmad! (Kur'an61;6)

• Zamieszczamy książkę, która w przystępny sposób opowiada historię życia Proroka (SAAŁ). Całość dostępna jest:
• do czytania online - tutaj
• lub gotowa do wydrukowania w formacie PDF - tutaj

Abraha nienawidził tego, że Mekka jest ważniejsza niż jego własny kraj. Postanowił więc wybudować świątynię z kolorowego marmuru, z drzwiami ozdobionymi złotem i rozkazał, by ludzie odwiedzali ją, a nie Ka’bę. Lecz nikt go nie posłuchał.

Pewnego dnia, w czasie swej podróży na północ jedno z plemion arabskich z Mekki spotkało na pustyni pustelnika. Niektórzy zatrzymali się, aby z nim porozmawiać. Pustelnicy znani byli ze swej mądrości i Arabowie często zasięgali u nich rady.

Pustelnik zapytał, skąd pochodzą. Gdy odpowiedzieli, że z Mekki, odparł, że Allah wkrótce ześle Proroka, który będzie pochodził spośród ich ludzi. Pytali o jego imię, na co odpowiedział: Muhammad i dodał, że powiedzie ich ku nowej drodze życia.

Jak wiele kobiet z Mekki A’mena zdecydowała się wysłać swego syna z miasta, aby swe najmłodsze lata spędził na pustyni, co było o wiele zdrowsze. Kobiety z pustyni przychodziły do Mekki, by zabrać nowo narodzone dzieci i wychowywały je za zapłatą, dopóki nie wyrosły i zmężniały.

Muhammad (SAAŁ) powrócił, by mieszkać razem ze swą matką w Mekce, gdy miał około trzech lat. W trzy lata później A’mena zdecydowała się zabrać swego syna w odwiedziny do swych wujów w Jasrib. Poleciła swej służącej, Barace, by przygotowała wszystko do długiej podróży, i przyłączyły się do jednej z karawan jadących w tamtą stronę.

Muhammad (SAAŁ) wierzył w jednego Allaha, Stworzyciela Słońca, Księżyca, Ziemi, nieba i wszystkich żyjących stworzeń i wierzył, że ludzie powinni wielbić tylko jednego Boga. Muhammad (SAAŁ) często opuszczał zatłoczone miasto i udawał się do jaskini (Góra Hiraa). Lubił być tam sam, z dala od wszystkich ziemskich myśli, pijąc i jedząc niewiele.

Po tym pamiętnym dniu Ramadanu Objawienie przychodziło wciąż do Muhammada (SAAŁ). Zrozumiał teraz, co powinien robić i jak się przygotować na to, co miało nadejść. Tylko silny, odważny człowiek, wspierany przez Allaha, może być Prorokiem, gdyż ludzie często nie chcą słuchać przesłania Allaha.

Upłynęły trzy lata i pewnego dnia Archanioł Gabriel przyszedł do Proroka (SAAŁ) i nakazał mu zacząć nauczać otwarcie. Tak więc Prorok (SAAŁ) obwieścił ludziom z Mekki, że ma im coś bardzo ważnego do powiedzenia. Stanął na wzgórzu w Mekce zwanym Safa, a oni zgromadzili się wokół, aby słyszeć, co mówi.

To, że liczba zwolenników Proroka (SAAŁ) rosła, gniewało bardzo wrogów muzułmanów. W końcu niektórzy muzułmanie zdecydowali się wyjechać do innego kraju, by tam żyć w pokoju. Było to zaledwie pięć lat po pierwszej rozmowie Archanioła Gabriela z Prorokiem (SAAŁ) i dwa lata po jego pierwszym publicznym wystąpieniu. Muzułmanie zwrócili się do Muhammada (SAAŁ) o zgodę na opuszczenie Mekki. Zgodził się mówiąc:

Będzie dla was lepiej, jeżeli wyjedziecie do Abisynii. Jej król jest sprawiedliwym człowiekiem, a państwo to jest bardzo przyjazne. Pozostańcie tam, póki Allah nie sprawi, że powrót będzie możliwy.

Prorok (SAAŁ) i jego zwolennicy powrócili do normalnego trybu życia, ale ciężkie lata bardzo osłabiły Chadidżę. Zachorowała i wkrótce zmarła. Tak więc Prorok (SAAŁ) stracił swą ukochaną żonę i zarazem przyjaciela, pierwszą osobę, która wspierała go i przyjęła Islam. Była ucieczką od wszystkich jego problemów i dzięki swej życzliwości była najlepszą towarzyszką w jego strapieniach. Kochał ją bardzo. Zdarzyło się to w 619 roku, który został nazwany Rokiem Smutku.

Kiedy mieszkańcy Jasrib usłyszeli, że Prorok (SAAŁ) opuścił Mekkę i był w drodze do ich miasta, niecierpliwie czekali na jego przybycie. Każdego ranka wychodzili na skraj miasta wyglądając, czy nie nadjeżdża. W końcu w poniedziałek, 27 września roku 622 ktoś ujrzał go w oddali i krzyknął:

Jest Muhammad (SAAŁ). Przybył Posłaniec Allaha! Wszyscy muzułmanie wyszli powitać go i krzyknąć: Allah jest wielki, jest najpotężniejszy. Muhammad, Posłaniec Allaha przybył! Kobiety i dzieci śpiewały pieśni, by pokazać, jak cieszą się, że go widzą.

Muzułmanie, którzy udali się do Medyny, pozostawili swój dobytek w Mekce i zagrabili go ich wrogowie. Tak więc kiedy Muzułmanie usłyszeli, że Abu Sufjan, jeden z przywódców Kurajszytów, wracał z Syrii do Mekki wraz z całą karawaną dóbr, postanowili, że nadszedł czas, by zrekompensować swoje straty,

Gdy niedobitki rozbitej armii Kurajszytów powróciły do Mekki, ludzie zebrali się, by porozmawiać z Abu Sufjanem. Powiedzieli: Muhammad zabił naszych najlepszych ludzi, pomóżcie nam go pokonać, abyśmy mogli pomścić tych, których straciliśmy. Aby tego dokonać, postanowiono, że każdy, kto miał udział w karawanie, winien dołożyć swą część do stworzenia nowej armii, trzy razy większej niż ta pod Badr.

Kiedy Prorok (SAAŁ) przybył do Medyny po raz pierwszy, Żydzi, którzy tam mieszkali, powitali go. Prorok (SAAŁ) odwzajemnił ich powitanie, gdyż chciał żyć z nimi w dobrych stosunkach. Zawarto również porozumienie między muzułmanami i Żydami, które dawało Żydom wolność wyznawania swej religii i które określało ich prawa i obowiązki. Do obowiązków należała pomoc muzułmanom w czasie wojny z Kurajszytami.

Kurajszyci próbowali zniszczyć Islam, ale im się to nie udało. Rosła liczba muzułmanów, a ich armie powiększały się: od 300 w bitwie pod Badr, 700 w bitwie pod Uhud, do 3000 w bitwie „ rowu".

Podczas corocznego postu Ramadan Prorok (SAAŁ ) miał sen, który wskazywał, że muzułmanie powinni iść z pielgrzymką do Mekki. 1400 mu-zułmanów było gotowych wyruszyć z nim na pielgrzymkę zwaną „Umra". Ubrani na biało, bez broni, chcieli pokazać Kurajszytom, że przybyli z piel-grzymką, a nie po to, by walczyć. Gdy Kurajszyci dowiedzieli się, że Prorok ( SAAŁ ) jest w drodze, posłali oddziały z Chalidem ibn al-Łalidem, by za-trzymały pielgrzymów przed wejściem do miasta.

Pokój, który zagwarantował Układ Hudajbija na 10 lat, znaczył, że ludzie mogli przybywać z całej Arabii, by odwiedzić Proroka (SAAŁ) i wielu przybyło, by zadeklarować swój Islam. Również w tym okresie Prorok (SAAŁ) zdecydował, że nadszedł czas, by swe przesłanie przekazać innym narodom. Wysłał więc zaufanych ludzi z listami zawierającymi przesłanie do przywódców najpotężniejszych w owych czasach narodów. Zanotowano jego słowa: Allah zesłał mnie, bym był łaską bożą dla wszystkich ludzi, słuchajcie więc mego przesłania, że Allah zesłał na was łaskę. Zanotowano również, że jakiś czas przedtem gdy Prorok (SAAŁ) kopał rów przed bitwą, trzy błyski światła trysnęły spod kamieni, które starał się przesunąć. Błyski te pokazały mu fortece cywilizacji południa, wschodu i zachodu, które wkrótce miały przyjąć Islam.

Chociaż stosunki pomiędzy mieszkańcami Mekki i Medyny poprawiały się po podpisaniu Układu Hudajbija, l0-letni pokój został zerwany przez Kurajszytów, którzy ze swymi oddziałami Bani Bakr zaatakowały plemię Chuza'ah. Teraz Chuza'ah było oddziałem muzułmańskim, i gdy Prorok (SAAŁ) usłyszał o ataku, natychmiast zarządził przygotowania do wojny. Kiedy byli gotowi, powiedział im, że ich przeznaczeniem jest Mekka, a że nie chciał żadnych walk wewnątrz miasta, nakazał im, by poruszali się szybko i zaskoczyli wroga. W ten sposób mieszkańcy Mekki nie mieliby czasu na przygotowanie i otoczeni musieliby się poddać. Muzułmanie mogliby zająć miasto bez krzywdy bądź straty życia.

Islam kwitł w Mekce i muzułmanie byli coraz silniejsi, ale na południu Mekki mieszkało plemię wojowników zwane Hałazin, którzy nie zostali mu-zułmanami. Zawarli przymierze z innym plemieniem Ta'ifu, zwanym Sakuif, by walczyć z muzułmanami i zniszczyć ich nim rozszerzą swą religię na całą Arabię. Sakuif, znani z odwagi, wkrótce zyskali poparcie plemion żyjących w pobliżu terytorium Ta'ifu, zwłaszcza że powiedziano im: Patrzcie, co się stało! Jeśli Kurajszyci, największe plemię, uległo Muhammadowi, jest tylko kwestią czasu, kiedy to samo spotka nas. Powinniśmy działać teraz, nim muzuł-manie nie osiedlili na dobre w Mekce i uzyskać poparcie Kurajszytów.

Wieści o rosnącej sile muzułmanów (coraz większe obszary Arabii) podążały za Prorokiem (SAAŁ) i dotarły w końcu do Heraklita, cesarza Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego. Rzymianie widzieli w zjednoczeniu Arabów w Islamie ewentualne zagrożenie dla cesarstwa, doradcy i generałowie cesarza zdecydowali, że najlepiej będzie, jeśli zaatakują muzułmanów jednocześnie od wschodu i północy i zniszczą Islam raz na zawsze. Minęły dwa lata od dnia, gdy Heraklit pokazał im list Proroka (SAAŁ) proszący ich o podporządkowanie się Islamowi, ale, tak jak i wtedy, i teraz nie mieli ochoty słuchać takich rzeczy.

Prorok (SAAŁ) stał się najpotężniejszym przywódcą w całej Arabii. Po tym jak zniszczono posążki w Ka'bie i Kurajszyci stali się muzułmanami, większość plemion arabskich przybyła, by przyjąć Islam. Rok ich przybycia nazwano Rokiem Delegacji. Gdy plemiona przyjęły Islam, Prorok Muhammad (SAAŁ) posłał swych ludzi, by uczyli ich o nowej religii.

Pewnej nocy wkrótce po powrocie do Medyny Prorok (SAAŁ) obudził się w środku nocy i poprosił swego sługę 'Abd Allaha, by dosiadł jego muła. Opuścili dom i pojechali do Baqi al-Gharqadu, miejsca, gdzie muzułmanie chowali swoich zmarłych. Tam Prorok (SAAŁ) stanął naprzeciw grobów i jakby widząc pochowanych w nich muzułmanów, przemówił do nich i modlił się za nich. Później 'Abd Allah relacjonował: Prorok (SAAŁ) powiedział mi, że polecono mu modlić się za zmarłych i że miałem iść razem z nim.

• O wyglądzie Proroka (SAAŁ)
• Dobrowolny post Proroka (SAAŁ)
• Jak Prorok (SAAŁ) czytał Koran
• O skromności Proroka (SAAŁ)
• O zachowaniu Proroka (SAAŁ)
• O ukazywaniu się Proroka (SAAŁ) we snach
  

• Żony Proroka
• Córki Proroka 

ZWROTY NAJCZĘŚCIEJ UŻYWANE:

SŁT (Subhanahu ła Ta'ala) - atrybuty Allaha oznaczające Chwałę i Wysokość.

SAAŁ (Sala Allahu Alajhi Łasalam) - zwrot wyrażający szacunek po wypowiedzeniu imienia Proroka Muhammada, oznaczający: Niech Allah obdarzy Go Pokojem i Chwałą.

A.A (Alajhi Assalam) - zwrot używany po wypowiedzeniu imion innych proroków Islamu, np.: Mojżesza, Jezusa oraz aniołów, np. Archanioła Gabriela. Zwrot ten wyraża szacunek i oznacza: Niech Allah obdarzy Go Pokojem lub Niech Allah będzie z Nim.

RAA (Radia Allahu Anhu) - w rodzaju męskim lub (Radia Allahu Anha) - w rodzaju żeńskim - zwrot wyrażający szacunek po wypowiedzeniu imion małżonek, córek i współtowarzyszy Proroka (SAAŁ). Znaczy: Niech Allah będzie z niego lub z niej zadowolony.

• Ibn Ishak: Historia Proroka
• Tłumaczenie sur Koranu - prof. Józef Bielawski