Autor: Imam Jarosław Banasiak
Czasy Ibn Al-Arabiego
O jego życiu najwięcej informacji przedstawił nam Ibn Baszkuwal w hagiografii uczonych andaluzyjskich pt.: „As-Silat". Abu Bakr Ibn Al-Arabi (zm. 543 h./1148-49 r.) to uczony muzułmański urodzony w Andaluzji w Sewilli. Od dziecka pozostawał pod przemożnym wpływem ojca, który usilnie dbał o jego edukację. To za jego sprawą, jako jeszcze nieopierzony nastolatek, zapoznał się dokładnie z myślą prawniczą uczonego Ibn Hazma, autora traktatu o miłości noszącego tytuł: „Naszyjnik gołębicy". Prawdopodobnie po upadku jednej z dynastii andaluzyjskich i nastaniu niespokojnych czasów, jego rodzina udała się na wschód świata muzułmańskiego (485 r. h.). Wraz z ojcem odwiedzał uczonych w najważniejszych miejscach islamu, poczynając od miast północnej Afryki, po Mekkę, Jerozolimę, Bagdad i Damaszek. Jego osobowość kształtowała się na wschodzie świata muzułmańskiego. On sam uczył się przez pewien czas u Al-Ghazalego. Po śmierci ojca, co miało miejsce w Egipcie lub Palestynie, wraca do Andaluzji w 491 lub 493 roku. Pomimo tego, że jego ojciec był zafascynowany poglądami prawniczymi Ibn Hazma, on wybrał dla siebie malikicki kierunek wykładni prawa muzułmańskiego (mazhab). Przez pewien czas piastował urząd sędziowski w Sewilli. Jako sędzia dał się poznać jako człowiek szukający prawdy, krytyczny, niezależny w sądach i ocenach. Jego niezależność nie przysparzała mu przychylności wśród władzy i uczonych. Wraz z pojawieniem się Almohadów w Andaluzji stanął w opozycji do ich władzy. Został zesłany przez nowych władców do Fezu, gdzie zakończył swój żywot.

Artykuł pochodzi z portalu  http://turystyka.gazeta.pl

"Stambuł, miasto wczoraj, dziś i jutra" - to hasło Europejskiej Stolicy Kultury 2010. 16 stycznia poznaliśmy kalendarz wydarzeń kulturalnych przygotowanych przez organizatorów na ten rok. A jest w czym wybierać!

KROPLA NASIENIA - MIESZANINA W NASIENIU - PŁEĆ DZIECKA

Wiele rozmaitych tematów zostało poruszonych w Koranie w celu inspirowania ludzi do wiary. Czasami niebiosa, czasem zwierzęta, a czasem rośliny pokazywane są człowiekowi jako dowód od Jego Boga. W wielu wersetach ludzie powoływani są do zwrócenia swojej uwagi na ich własne stworzenie. Często upominani są, w jaki sposób człowiek przyszedł na świat, jakie przeszedł etapy oraz jaka jest jego istota:
„My was stworzyliśmy. Dlaczego więc nie chcecie uwierzyć? Czyż nie widzicie, co wydzielacie w postaci nasienia? Czy to wy je stwarzacie, czy też My jesteśmy Stworzycielami?" (Koran 56: 57-59).
Tworzenie człowieka oraz cudowny aspekt tego zjawiska jest potwierdzony w wielu innych wersetach. Niektóre punkty informacji wśród tych wersetów są tak szczegółowe, że nie jest możliwe, aby były znane dla kogokolwiek żyjącego w siódmym wieku. Niektóre z nich są następujące:

 2009, reż. Alberto Arce,Muhammad Rujailah 

Źródło: http://www.rada-imamow.pl/zbior-fatw/1-fatwa/3-fatwa-europejskiej-rady

Fatwa nr 5

Pytanie: Czy nieodzowne jest, aby nowy muzułmanin lub nowa muzułmanka obrali sobie konkretną szkołę prawa islamskiego (mazhab): hanaficką, malikicką, szaficką czy hanbalicką? Jeśli jest to konieczne, czy dopuszczalnym jest, aby sami obierali dla siebie szkołę? Co z kobietą, która wychodzi za mąż, czy musi uznać i przyjąć szkołę męża?
  Odpowiedź: Kierowanie się naukami jednej ze szkół prawa islamskiego (czterech powszechnie znanych lub innych), nie jest konieczne z pktu widzenia szariatu. Obowiązkiem jest to, do czego zobowiązał nas Allah i Jego Prorok (pzn). Ani Allah, ani Prorok nie zobowiązali nas do kierowania się naukami Abu Hanify, Malika lub innych. Przeciwnie, nakazano nam kroczenie za naukami Koranu i sunny, albowiem są one odnośnikami, wolnymi od błędu, które nikogo nie sprowadzą na manowce, ani tym bardziej popchną do błędów.

Źródło: http://www.rada-imamow.pl/zbior-fatw/1-fatwa/4-dwie-fatwy-o-transplantacji

Pytanie: Czy transplantacja organów ludzkich jest akceptowana przez islam?

Odpowiedź: [...]
Wyróżnia się dwa rodzaje transplantacji:
1) Autotransplantacja: przeszczepienie komórek lub tkanek w inne miejsce tego samego organizmu. Wg islamu, ten rodzaj transplantacji jest dopuszczalny (dżaiz), przy zachowaniu trzech warunków (szurut):
-przeszczep jest konieczny ze względów innych niż upiększenie;
-brak zagrożenia życia wynikający z usunięcia komórek lub tkanek i ich umieszczeniu na powrót w organizmie;
-silne domniemanie, że operacja przeszczepu zakończy się sukcesem.

2) Homotransplantacja: przeszczepienie organu/organów w obrębie gatunku ludzkiego. Tutaj dawca móże być w dwóch stanach:
A. stan ex mortuo;
B. stan ex vivo.

Autor: Imam Jarosław Banasiak
Jan Paweł II stawiał katolikom za wzór religijność muzułmanów pogrążonych w modlitwie. Przyszło mi w związku z tym do głowy, aby odnieść się w tym krótkim eseju do treści religijności albo, jak kto woli, do treści pobożności w islamie. Nie chciałbym tutaj sprowadzać zagadnienia religijności lub pobożność do odszukania i analizy słów arabskich, które te znaczenia noszą. Pragnę spojrzeć z góry na cały temat, ogarnąć go swym umysłem i wzrokiem. Pomocna w tym oglądzie będzie książka wybitnego uczonego muzułmańskiego imama an-Nałałiego zatytułowana „Rijad as-salihin".